ลงน้ำครั้งแรก ..... 
และแล้ววันที่เรียนก็มาถึง ออกเดินทางอย่างกล้าๆกลัวๆ ก็ไม่อยากเรียนอ่ะ พอมาถึงสระว่ายน้ำที่ท้องฟ้าจำลอง ตรงไหนฟะ ไม่เห็นมีการดำน้ำเลย เดินเก้ๆกังๆ มีผู้ชายคนนึงใส่ชุดดำน้ำเดินผ่านหน้าไปเราสะกดรอยตามทันทีเห็นแล้วววว แต่ไม่รู้ใช่รึเปล่าไปถามดูดีกว่า เออ! ขอโทษค่ะที่นี่ดำน้ำรึเปล่าคะ ใช่คับชื่ออะไร แม้วค่ะ เย้ๆๆๆ มาแล้ว แม้วมาแล้วครูขุนนั่นเอง เอ้าเปลี่ยนชุดเลย เพื่อนทุกคนที่กำลังเปลี่ยนชุดอยู่นั่นทุกคนอัธยาศัยดีหมดเลยยิ้มให้ โดยเฉพาะน้องเจื้อยที่เสนอให้แชร์ล็อคเกอร์ พร้อมกับชวนคุยอย่างเป็นกันเอง คลายความกังวลเรื่องไม่มีเพื่อน ครูดุไปได้เยอะ อ้อ วันนี้มีครูสอน 2 คน คือครูขุน กะครูนิ้มมีนักเรียนประมาณ 10 กว่าคน พอเริ่มเรียนครูถามว่าใครว่ายน้ำไม่เป็น เรารีบยกมือขึ้นอย่างไม่คิดชีวิต แล้วก็หันไปมองเพื่อนๆ เวรแล้วไงมีตูคนเดียวนี่หว่า
ครูขุนเลยบอกให้ครูนิ้มแยกเราออกมาเรียนคนเดียว เราบอกครูนิ้มบอกว่าหายใจใต้น้ำยังไม่เป็นเลย ครูถามว่า “เคยใช้สน๊อกเกิ้ลไหม๊ “ “ไม่ค่ะ” ทุกอย่างเริ่มศูนย์เยยย แฮะๆๆ ว่าแล้วเราก็ใส่หน้ากากปากคาบสน๊อกเกิ้ลเกาะบันไดหัดตีขาพร้อมกับหัดหายใจด้วย พอเงยหน้าขึ้นครูนิ้มบอกว่า คุณแม้วยังหายใจด้วยจมูกอยู่เลย ฮ้า รู้ได้ไงฟะ อ้อตอนที่เราหัดตีขาหน้าจิ้มน้ำอยู่นั้นครูนิ้มเค้าลงน้ำปูดูเราในน้ำน๊ออ ยังไม่ทันไรเลยครูนิ้มให้ลงไปเรียน skill ใต้น้ำเลย ตายแล้วตูกลัวมากแต่เกรงใจครูลงก็ลงวะ ก็เรียนอะไรมั่งก็จำไม่ค่อยได้ เป็นไปอย่างรวดเร็ว จนเคลียหน้ากากเราสำลักน้ำทะลึ่งขึ้นผิวน้ำตั้งหลายครั้งเพราะเผลอหายใจทางจมูกจนบ่ายโมงกว่าๆ กลุ่มอื่นขึ้นไปพักกินข้าวเรียบร้อยครูนิ้มก็เดินไปแล้วเรายังยืนอยู่ในสระอยู่เลยคนเดียวด้วย จ๊ากก แล้วจะขึ้นจากสระยังไงละเนี๊ยย เราตะโกนเรียกครูนิ้ม เราจะขึ้นจากสระยังไง ถ้าเราเป็นครูคงคิดในใจเซ็งยัยลูกศิษย์คนนี้จริงๆๆ ครูบอกกระโดดขึ้น
กระโดดยังไงน้ำสูงจ่อคอหอยอยู่อย่างเนี๊ย ยังใส่ฟินอยู่ด้วยกระโดดก็กระโดดวะ หนึ่ง สอง ส้ำ เฮ้ยได้ผลแฮะ เอาใหม่ กระโดดให้แรงกว่าเดิมเกาะขอบสระแล้วเอาป้ายกระดื้บขึ้นขอบสระ จ๊ากกกกทำได้แล้ว แอบคิดในใจไม่เห็นจะง้อเลยตานิ้ม อิ อิ นอนหายใจรวยริน ปะงาบ ปะงาบ อยู่ขอบสระพักนึงก็เดินไปกินข้าวเที่ยง พอดีมีน้องใหม่มาทีหลังต้องมาเรียนกะเรา (คิก คิก ซวยไป)
ลงน้ำครั้งที่ 2
คราวนี้ก็เป็นการลอยตัวแล้วก็ตีฟิน แต่ก่อนลงต้องทำท่ากระโดดน้ำก่อนกลัวอีกแล้วจะกระโดดลงได้ไง เราต้องจมน้ำแน่ๆเลย ใส่หน้ากากคาบสน๊อกเกิ้ลเท่านั้นเอง น้องกระโดดลงไปแล้วต่อไปตาเรา แง แง หันไปมองหน้าครูประมาณวิงวอน ขอความเห็นใจ ครูบอกว่าไม่ต้องกลัวเสื้อที่คุณใส่มันทำให้ลอยตัว คิดในใจอย่ามาโกหก เราก็งกๆ เงิ่นๆ กล้าๆถอย ๆ อยู่อย่างงั้น จนครูบอกว่าลงเลยครับหน้าตาเฉยม๊ากกกก ด้วยความกลัวเค้ารำคาญ กลัวน้องเค้ารอนาน ลงก็ลงวะ ตูมมมมม ในใจช่วยด้วยๆๆๆๆ ตะเกียกตะกายขึ้นสระอย่างรวดเร็ว ฮ้า ทำได้แฮะ เอิ๊กกกกๆๆๆ เสร็จแล้วก็ลงน้ำหัดลอยตัว ไม่เข้าใจทำไม่เป็น แต่ก็ทำๆตามเค้าไปแต่ในใจอยากลองเคลียหน้ากากอีกเพราะยังคาใจอยู่ แต่ครูสั่งให้ลอยตัวตีฟินไปกลับ ไปกลับ ตีฟินไม่ค่อยเป็นมันหนักๆๆ หนืดๆๆ ยังไงก็ไม่รู้ต้องใช้พลังงานมากกว่าปกติ ครูต้องว่ายมาแล้วทำนิ้วสลับขึ้นลง ค๊า ค๊า ผยักหน้างึก งึก ประมาณว่ารับรู้ แล้วก็ว่ายต่อไป คงตลกน่าดู อิอิ ว่ายไปว่ายมาจนรู้สึกว่าอึดอัด อยากจะอ๊อก เลยขึ้นมานอนปะงาบ ปะงาบที่ขอบสระเหมือนเดิม จนครูที่พานักเรียนมาเรียนดำน้ำเดินเข้ามาถามว่าไหวไหมครับ เรายิ้มแฮะ แฮะ แล้วนอนต่อพักนึงก็บอกครูว่ากลับก่อนนะไม่ไหวแล้ว โห้ ครั้งแรกทำได้แค่นี้ก็เป็นวีระสตรีแล้ว ผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้เก่งอิ๊บอ๋ายยย แอบเดิมยิ้มกิ่มกลับบ้านด้วยอาการ กระปวกกระเปียกเต็มที ...........
ทั้งอาทิตย์รู้สึกสับสน ในเรื่องการใช้อวัยวะในการหายใจ ใช้จมูกหรือปากกันแน่วะ เผลอที่ไรหายใจทางปากทุกที เฮอ เฮอ แล้วก็อาการข้างเคียงที่ได้มาอีกอย่างคือ ปวดหัวอ่ะ ปวดตั้งแต่อาทิตย์ถึงศุกร์ อ้าปากงาบข้าวหูก็ลั่นโพล๊ะ โพล๊ะ ......มีอะไรดีมั่งเนี๊ยะ ยัง ยังมีอีกอย่างเราใส่ wet suit ขาสั้นคลอรีนกัดที่ขากลายเป็นสองสีเลยขาว กะน้ำตาลเข้ม ฮือ ฮือ ไม่เรียนดีฟ่าพอแล้ว
